na świętych rodzinnych polach
na których sypia błękit
po których chodzi zorza
z cierpienia żyta i owsa

z pszenic męki
wyrosła
moja chłopska
dola

i choć wiatr chłostał ją w Bezy
wiejący od tych pól
gwiazdy spadały w nocy
do jej stóp

srebrzyła nimi swe oczy
srebrzyła swoje piersi
aż zagon jej tęsknoty
zaszumiał łanem wierszy.