sady bogate w wiśnie
pełne szczygłów sikorek
szumiały nad moją kołyską
o świcie — srebrne złote — wieczorem

i w głuchym mroku poddasza
przy silnym skrzydeł łomocie
kogut pianiem północ ogłasza
nędzy cierpieniu i tęsknocie

i bochen razowego chleba
jak lato jasny rumiany
dziecięcą słodką pieśń śpiewał
i wołał za okno na bezkresne łany