Najmilsi moi przyjaciele —
To ludzie prości, z tej roli;

Ich przecie to samo gniecie,
Co i mnie, to samo boli!...

Ich bieda taka, jak moja!
Ta sama siła gromowa!...
Ich nędza podobna mojej,
Tak samo wiara i mowa.

I także wierzę, jak oni,
Tą samą ducha prostotą:

Ze wzejdzie słońce wolności,
Zwiastując jutrzenkę złotą!...

Tak samo wierzę, jak oni,
Tą wiarą nieskalaną —
Ze wszyscy pokrzywdzeni
Na bój ostatni wstaną!...

Ze zniknie ucisk, bezprawie,
Przyjdzie zapłata za trupy...
Ze piorun zwycięstwa, chwały
Wynajdzie z chłopskiej chałupy!

I wierzę, wierzę, jak oni,
Że przyjdzie chwila wyśniona...