Po zgasłym szybko
zmierzchu czerwcowym
drga w polu tylko
koniczyn ogień...

Jak w lustrach w brązach
znad łąk i sadów
noc się przegląda
w skrzydłach owadów...

Łąkom zielonym
pod srebrną rosą
spętane konie
sen piją z oczu...

We mgle różowej
cień skryty zdradnie
żabom w jeziorze
śpiew rzewny kradnie

Na wzgórzach zboża
omija cisza
trwoży ją pożar
w maków kielichach...

Gwiezdny sarkofag
stoi nad światem
w czerwcowych rosach
coś pod nim płacze...