na gniazdo lasu

z pisklętami sosen

usiadła

czarna jaskółka nocy

z barwnym owadem

w dziobie — wrzosem

nie płoszy jej

księżyc

który zeszedł

w gęstwę dębową

by

wyciąć prosty drąg

na złamany dyszel

do wielkiego wozu

polanka

jak talerz pełen poziomek

żebrze modli się

uśmiechem

o ludzkie dłonie.