Idę samotnie drogą przez rodzinną wieś.
Nade mną złote gwiazdy sieją ciszę.
A ogromny szpaler stuletnich wielkich drzew
zloty księżyc i białe chmurki kołysze...

Idę. Serce radośnie bije mi w piersi
na widok każdej chałupy pobielanej —
ogródka pełnego śliw, dzikich czereśni
i malw wieczorną zorzą wymalowanych.

Niekiedy stoję przy niskim z chrustu płocie
i czuję — jak staję się szumnym jaworem,
brzozą bieluchną, co gwiazdy zmiata złote
z błękitu nieba na szare chłopskie pole.

I widzę — jak srebrem oblewa mię ziemia,
jak mi na licach kwitną malwy, stokrotki,
Jak obok mnie idzie w kształcie mego cienia
samotnie — jak i ja — dusza mojej wioski...