gorzko

u rżysk

i miedz i u przydroży

kwiaty niczyje płaczą

gdy białymi łodziami

bocianów

w blask zorzy

odjeżdża lato

na każdej łodzi

nad rozpiętymi żaglami skrzydeł

powiewa

dziobu czerwona

bandera —

bandera polskiego lata

a kiedy łodzie mijają wyspy obłoków

lato wychodzi

na ich brzeg

by obmyć swe stopy w promiennym

jeziorze wrzosów

i narwać — na drogę —

kwiatów

białych jak śnieg