przy szlaku polnej drogi
wśród wzgórz jak bochny chleba
gdzie czerwienią się głogi
i gdzie — prócz ciszy — nic nie ma

ucałowałem twe stopy
ziemio, ziemio szeroka
pocałunkiem najsłodszym
ze łzami szczęścia w oczach

a ty mnie za to dość wcześnie
płomieniem kwiatów złotych
natchnęłaś do chłopskiej pieśni
pełnej żaru i mocy

więc śpiewam ciągle o tobie
o twojej doli i niedoli
umilkły dopiero w grobie
przebity korzeniem brzozy.