Usiedli przy okienku
w dnia gasnącego smugach,
gdzie ojciec niegdyś — pamiętam —
zabawki z drewna strugał...

I długo, szczerze gwarzyliśmy
ich prostą roślinną mową:
szmerem klonowych liści
i cierpką wonią kąkolu...

Mówili mi z prostotą
o swoich nabożeństwach,
które ziemia odprawia nocą
w ornacie z róż i kaczeńca...

A czuć było w ich głosie świętym
w ich każdym, barwnym słowie,
że czują tęsknotę za Pięknem
tak samo jak — każdy człowiek...

Wyznali mi także szczerze,
cichutko i w tajemnicy,
że zawsze w ziemi śpiewie
słyszą ludzkiego serca bicie...

Dopiero gdy północ nadeszła
ciszą, gwiazdami kwitnąca,
odeszli z radością w sercach
jak dwa promienie słońca...