Świat ten oszalał. Ludzie jak szakale.
Życie w krwi płynie. Podłość wszędzie górą.
Litość? Tej nie ma. Miłosierdzia wcale.
Ziemia czerwona. Krwi strojna purpurą.

Gdzie zysk, tam tłumy idą jak do szturmu,
Trupami znacząc już przebytą drogę.
Tam gdzie koryta, idą, idą hurmem.
A tyle pracy i śmieci przed progiem.

Kto żyje prawdą, wrogów ma dokoła,
Kto żyje w cnocie, plują nań z pogardą,
A ci ohydli, choć z piętnem u czoła,
Tyją i mówią, że są awangardą.

I tacy ludzie chcą, by głos ich słyszeć,
Po laur jasny ciągną krwawe dłonie
I niby w słońcu chodzą w swojej pysze.
A Ci co prawdą żyją — w cierniowej koronie

A tu do życia tak mało potrzeba:
Ten kąt przytulny i ten dach nad głową,
I tej miłości, i kawałka chleba,
I wiary w jutro z iskrą piorunową...