Tam za wiśniowym sadem niebo stoi w purpurze

i zlocie

jak gdyby zwisł z rajskiego ogrodu dojrzały

owoc maliny

a niżej —

śpią pola szerokie —

chlebem brzemienne niwy.-

A tuż przy chacie

nad strzechą siwą jak starość

na krzywej sękatej wierzbie

wilgi jak złote bryły

ze wschodzącym księżycem się bawią —

ciskają do siebie srebrem...

A potem w niebie w kopule granatowo-czarnej

tryskają gwiazdy jak źródełka złote

i słychać jakieś radosne szepty —

to Bóg błogosławi nasze polskie noce.