O ziemio okryta skrzydłami zórz,

podnieś

złotymi dłońmi

z pszenic i żyt

z owsów, jęczmionów

radość

promienno-zieloną

i jak gwiazdy z ciepłym uśmiechem

w serce mi włóż

bo mi tak ciężko, bo mi tak smutno

jak bocianowi,

gdy z łąk ojczystych wygnany

przez jesień

leci w blask zorzy...

A kiedy mój smutek skona,

niech twój urok poda mi ramiona

i prowadzi

przez łąki, przez stokrotki,

przez pola wielkie,

przez sady,

po wiersza prostego zwrotki

oprawne w serce...