Z pola
z którego codziennie jadasz chleb
i skąd czasem wiatr Ci przynosi
zapach ziemi do dalekiego miasta
przychodzi dzisiaj
do Ciebie wiersz
zrodzony w sercu poety — chłopa —
potomka Piasta.
Przychodzi —
jak polny konik
aby Twoje serce zmęczone
w pogoni za niczym
napoić
słodkim nektarem pszenic
czerwonym winem koniczyn
i aby Cię pobłogosławić
uroczą mową ziemi
kolącej tarniny
i głogu
byś w kamiennym mieście
uczuł się szczęśliwy
jak pośród pszenic
w polu.
I wierzy
że gdy słowa błogosławiące usłyszysz
zapragniesz
szumu wiśniowych sadów
i polnej pełnej słońca ciszy —
że pójdziesz radosnym krokiem
ku wsi rodzinnej
by dłonie ojcom uścisnąć czarne
i spocząć
w białej chacie
wśród zbóż gwarnych
pod niebem szerokim!...