Tobie, najdroższą, liście jesieni
Kładę u stóp.
Tobie, najdroższa, serce płomienne
Po grób...

Nie płacz, że zbladły gwiazdy.
Ze wrzesień już...
Świat się odmienia
Po każdej
Z burz,

Ciepło też bije w chłód trzaskający
Z dalekich łun...
Zabrzmi trącony sercem gorącym
Pęknięty dzwon.

Musimy odejść. Lecz każdy w drogę
Sam musi iść...
Ty weźmiesz serce moje, ja twoje...
I padnie liść...

Więc póki jeszcze jesieni czary,
Kąp w słońcu twarz.
Niedługo przecież nad bór ten stary
Wystrzeli młody las.

Tobie, najdroższa, liście jesieni
Kładę u stóp...
Tobie, najdroża, serca płomienie
Po grób...