jak trzmiel jak złota pszczoła
lubię latem o świcie
odwiedzić ogromne pola
szumiące łubinem żytem

chodzę po smugach zielonych
na długich stoję miedzach
słucham jak niebo jasne dzwoni
jak czarna ziemia śpiewa...

oczarowany muzyką
biorę swe serce w dłonie
i pragnę je cisnąć w blask świtu
hen na wzgórza zielone

lecz serce pada na ziemię
i w dal się tocząc wartko
niesie skowronkom natchnienie
maki stroi w kokardki

a za mną sponad pszenic
jak krwawej ziemi grudki
ciskają swe serca ziemi
lotne czarne jaskółki