A choć w twym sercu rany
I bólu cały las,
Pokazuj, bracie, ludziom,
Zawsze pogodną twarz.

Gdy we łzach twoje oczy,
Płynięciu połóż kres,
Niech z ludzi nikt nie widzi
Srebrzystych twoich łez.

Bo ludzie z twego bólu
Po cichu będą drwić
I jeszcze — miast współczucia —
Będą cię chłostać, bić...

Więc choć w twym sercu rany
! bólu cały las,
Pokazuj, bracie, ludziom
Zawsze pogodną twarz!