często żniwa nocą
ziemia w księżyca blask odziana
gdy minie północ
rozpina kaftan mroku
i przy koników muzyce

pierś pełną — pszenic i żyt kopce —
podaje
niebu do ssania
i krasa jej — podczas karmienia —
rozkwita

leśnej jagody słodyczą
a oczy —
płomieniem
wiekuistej tęsknoty
dopiero gdy zza wzgórz wychyla się

słońce złote
jakby ogromnego pługa lśniący lemiesz
ocierając niebu wargi — jak pieluszką —
śladem szpaków

kończy
rozkoszne karmienie
przy hymnie
zbóż traw i kwiatów