Kiedy na świecie deszcz i ziąb,
Zdradziecki wicher wieje,
Wtedy się wkrada w duszy głąb
I rozpacz i nadzieje.

Nadzieje wiodą cię jak ptak
Zwycięsko na urwiska,
A rozpacz swój zwątpienia znak
Na gardle ci zaciska...

Nadzieją mkniesz do niebnych gwiazd
Zaczerpnąć tam światłości,
A rozpacz ci pisklęta z gniazd
Wyrzuca bez litości!

Za poły ją, na odlew, trzask,
Niech kruki ci nie kraczą!
Wejdziesz w krainę, kędy blask
Króluje nad rozpaczą!

Rozpacz ci weźmie życia część,
Nadzieja —męki końcem:
Zwyciężysz, jeśli ściśniesz pięść
I strzelisz sercem w słońce!

Kiedy nie widać w mrokach dróg,
Bo tonie świat w zawiei,
Pędź rozpacz na złamanie nóg,
A trzymaj się nadziei..