Drogie mi kwiaty rodzinnej ziemi —
z łąk, pól, wąwozów i dzikich zboczy.
Każdy z nich Twoją krasą się mieni,
z każdego patrzą na mnie Twe oczy...
Ukryte w trawach srebrne stokrotki,
puzony mleczów w natłoku tarnin,
są dziś dla mnie pamiątką najdroższą
naszej miłości — i Twych oczu czarnych.
- Strona główna
- |
- Aktualności
- |
- Historia
- |
- Informacje
- |
- O gminie
- |
- Galeria
- |
- Turystyka
- |
- BIP
- |
- Kontakt




