Drogie mi kwiaty rodzinnej ziemi —
z łąk, pól, wąwozów i dzikich zboczy.
Każdy z nich Twoją krasą się mieni,
z każdego patrzą na mnie Twe oczy...

Ukryte w trawach srebrne stokrotki,
puzony mleczów w natłoku tarnin,
są dziś dla mnie pamiątką najdroższą
naszej miłości — i Twych oczu czarnych.