i znowu pachnie chlebem

lipiec gorący

w polu pod niebem

pod złotym słońcem

W południu brązowi się i złoci

jak szyszka jodłowa

i chodzą za nim białe obłoki

i kurzawy

po wiejskich drogach

wilgi pszczoły i pszenice —

gdy zapadają zmierzchy —

wkładają mu

zbroi miedziane blachy

na ramiona

i piersi

a kiedy w swej wędrówce

zabłądzi w bujne trawy

w rosach

świerszczy legion ogromny

zapina mu srebrne sandały

na bosych

stopach