Ja piszę swoje wiersze prostą, codzienną, matczyną mową,

twardą od trudu, sękatą bólem, ale pełną ciepła i słońca,
mową, którą-m poznawał dorywczo w chacie, na łące,

przy żniwie, w polu —
tylko wykrzykniki stawiam niby wielkie słupy ognia

z gniewu ojca...

Piszę matczyną mową, bo mowę tę ukochałem od kołyski,
gdy mi sączyła się w duszę słowami kołysanki, prostej

modlitwy strudzonego serca.
wraz z wonią białej czeremchy, maciejki i smagłej wiejskiej wiśni,

piękniejsza od wszystkich piór, dłut, pędzli i strun — równa
urodą uśmiechowi dziecka.