ziemio —

ogromna słoneczna zielona —

wysłuchaj mnie raz ostatni:

nim zejdę z twojego łona
naucz mnie swojej mowy
mowy

— barwnej jak bratki
naucz mnie także swojego śpiewu
co złoty jest
jako glina

owadzich mnie naucz melodii
które

dzwonią błękitem wód srebrem wierzb
- śmiechem mojego syna
bo pragnę bardzo
nim zejdę do grobu

gdzie serce przebije mi korzeń drzewa
porozmawiać ze złotą pszenicą

i białą brzozą
w chórze stokrotek zaśpiewać
i mszy wysłuchać w polu
którą o świcie
przed ołtarzem głogu
odprawia kapłan kwiatów — tulipan
a potem przyjąć
z rąk jego

klęcząc na złotym piachu
roślin komunię —
miodową woń pól łąk i lasu